“Hey, are you okay?”
Someone asked me but I can’t say nor speak right now. My mind is blank like an empty pen. I’m still shock from everything I saw a while ago.
“Hey, are you deaf?”
A hand came in front of my face and started to snap.
I didn’t respond.

A few minutes had passed, my eyes went big and my body freeze. Someone embraced me and hold me so tight that I can’t breathe. Now, I realized that I’m still alive and breathing. Tears start to fall down on my cheeks. Unconsciously, my hands reached the mysterious man embracing me and answered him or her with a tight hold. I don’t know why but I feel warm and secure in this unknown’s arms.

“I’m just here…” says the mysterious man softly while his other hand keeps on touching my hair in a soothing way.
I just keep on crying.
“Let it out…Let me feel your hurt…”

I don’t know how many hours we stayed like that until there’s no more tears falling from my eyes. I felt silent for a moment. Wait a minute. Who’s this man? Why do I feel so secure in his arms? Yeah, you heard it right. The mysterious man is a guy. I just figured it out right now when I noticed his built. I don’t know what to say. Should I say, thanks, I’m okay now? Or I’m sorry, I got your clothes wet? Nah, I’m not like that. I hate dramas. I’m still thinking when he interrupted my thoughts.

“It’s okay, you don’t need to say anything…” he gently said it while he slowly let me go.
Whoah! Is he a psyche? How can he read what’s on my mind right now?! Who’s this guy? Do I know him?

I slowly opened my eyes. My eyes went big and to my utter surprise, my mouth opened a little.
Why?! Oh, man! Why do you let me experienced this?! This is so not my scene. Why him? Of all people, why does it have to be him?

“Are you alright, Lei?” he asked me with a worried look.
“…”
“Hey! C’mon! Say something, you’re freaking me out.”
“Why are you here?”
“Huh?”
“What do you mean?”
“No!”

I run as fast as I could away from him. I still heard him calling me with that same name again…Why does he have to call me that name again? He brought up so many memories again just by saying it to me again. I didn’t look back. I’m afraid if I looked back, I will let him have his chance to laugh at me. Oh, dear! I don’t want him to think that I’m such a weakling.

“I’m sorry…Nathan…”

*****

Oh, crap! I should have followed her and talked to her. I didn’t know that she’ll be so shock to know that I am the one who’s embracing her. I was just walking around in this grassy part of the school near the soccer field when I saw her standing near the tree and looking so lost. I got this feeling that something happened that makes her upset.

I can’t just watch her looking like that. There’s this sudden urge that tells me that I need to comfort her and make her smile again. What’s happening to me? Why do I feel this way towards her?

She is just Lei, my mortal enemy since I can’t remember. I don’t know what happened between the two of us. Her name is Ashley Ann Nicole Cortez, the girl whom I have a crush on. She is my neighbor and my childhood best friend but not anymore…

I watched her disappear in my sight. My mind is so confused. What happened to her?

“Lei…”

I walked slowly going back to the building wherein my next class is located or better yet my after-school practice if I get so unlucky today.

“What a turned of events…”

Is it true that history repeats itself?
Is it right to go along in everything?
Is it right to just follow your loved ones’ decisions?
And not minding your own happiness…
I just want to be loved.
But why do I feel like I don’t know myself anymore?
I don’t feel anything as if I’m a walking dead already.
Should I continue this?
Or should I start looking for myself and my own happiness?
There are so many unanswered questions that hang on my mind.
I don’t know what to do.
I’m sick and tired of everything…

CAN WE STILL FIND OUR OWN HAPPINESS?
A Shattered Heart’s Journey…

***
Andrei calling…

Nang makita ko kung sino yung tumatawag ay mabilis kong sinagot yung phone. Akala ko naman si Tito Sam na yung tumatawag, siya lang pala. Naman, wrong timing naman tumawag ‘to.

“Bakit ka tumatawag? Ano kailangan mo, tol?”
“Good morning to you too!” sarcastic na sabi naman nung nasa kabilang linya.
Na-guilty naman ako kaya ayun, tinigilan ko na ang pagsusungit.
“Good morning, Andrei! Napatawag ka?”
“Tol, naman! Masyado ka namang masungit at pormal ngayon…What’s with the full name thing?”
“Anong nakain mo at ba’t ka nagkakaganyan? Ang ganda ganda ng araw ngayon tapos ganyan ka…”

Hay naku, nagsimula na namang manermon ‘tong ugok. Lagi naman siya ganyan eh, mukhang timang! Nga pala, si Andrei Villanueva, ang close kong friend na makulit. Nakilala ko siya nung freshie ako sa International Design and Technology University. Hindi ko nga alam kung bakit ko naging close yan eh lagi ko naman iyon tinatarayan, basta namalayan ko na lang na habang tumatagal ay nagiging close ko kaya ayun, hinayaan ko na lang siya sa gusto niyang mangyari. Walang effect sa kanya yung katarayan ko eh.

“Oo na…oo na…sorry na. Hindi na mauulit. Ba’t ka ba kasi tumawag ngayon, Rei? Oh, ayan na ah. Hindi na buo pangalan mo…Ang aga-aga, nambubulahaw ka na.”
“Eto naman, parang na-miss lang yung isa diyan eh!”
“Tol, free ka ba ngayong araw? Samahan mo naman ako…” pag-iibang topic ni Rei.

“Bakit? Manlilibre ka? Hehe…Alam mo naman na basta libre, hindi ko tinatanggihan eh!”
“Yup, natumpak mo tol! Galing ah! Basta libre, wala ka talagang pinalalagpas! Kahit kailan naman talaga, ang kuripot mo! Wahahaha…”
“Ay ewan! Ayoko lang talagang gumastos noh! Tsaka, ikaw yung naga-aya kaya ikaw ang gumastos kaya…”
“Oo na…oo na…So, anong oras ka pwede?”
“Mga 1 pm ok. Tapos na photo shoot ko nun. Saan ba tayo magkikita?”
“Waaahhhh…Talaga naman, tol! Bilib na talaga ako sa itsura mo! Haha…Hindi pa rin nagsasawa ang mga tao sa pagmumukha mo! Hahaha! Aber, para saan naman yang photo shoot na sinasabi mo?”
“Hmpft! Bahala ka sa buhay mo! Kainis ka!”
Tumawa ng malakas si Rei sa sinabi ko kaya nanahimik na lang ako.
Nang maramdaman siguro ni Rei na tumahimik ako, ayun na-guilty ang ugok.
“Hoy, sorry na! Pikon ka talaga kahit kailan! Haha…”
“Bahala ka nga diyan! Yung photo shoot na iyon ay para sa endorsement ko na pabango ng Lacoste! Sige ka, hindi kita bigyan ng pabango ng Lacoste diyan eh…”

Nang-blackmail ba daw? Hahaha…Alam ko naman kasi na isa sa mga favorite niyang pabango ay yung Lacoste for men. Tingnan natin kung sino ang bibigay. Wahahaha…

“Wow! Astig, tol! Sige, pagbutihin mo yung photo shoot ah! Love yah, tol! Mwah! Yung pabango ko ah?!”
Aba, biglang bumait ah! Hahaha! Tingnan mo yung taong iyon, parang hindi mayaman ah! Akala mo naman kung sinong hindi nakakabili nun eh samantalang andami niya kayang pabango sa room!
“Oo na, sige na. Late na ako! Bye na…Text mo na lang yung venue ng lakat natin mamaya…”
“Ok! Drive carefully ah! Kaskasero ka kasi sa daan! Ingat!”
Tinawanan ko na lang yung sinabi niya tapos pinindot ko na yung end button sa cp.

After 1 hour, nakapunta na rin ako sa wakas sa photo shoot.
Mabilis kong pinark yung kotse tapos, bumaba na at naglakad ng mabilis papunta sa building.

“At last! Dumating ka na, iha! What took you so long? Buti na lang hindi pa dumarating yung photographer kundi malalagot ka sa akin!…”
“I’m really sorry, Tito! But I can’t help it kung traffic sa kalsada. Matagal nang saking ng Pinas ang traffic, Tito kaya huwag na kayo magtaka kung matagal hehe…”
“Yeah, right! Nevermind! At least, you’re here na.”

Nagsimula na magexplain si Tito Sam tungkol sa gagawin sa photo shoot. Kung ano ba yung dapat ipakita na emotion sa mukha ko, yung posture, kung anong damit ang dapat kong isuot, at kung anu-ano pa.

After ng ilang minute ay dumating na rin yung photographer kaya start na ng work.

“1.2.3. Great shot, Mitch! Another one, ilagay mo naman sa gitna yung hawak mo na pabango then lean forward and look straight at the camera. That’s it! Great! You got it, Mitch!”

Tuloy-tuloy lang kasi hindi ka naman pwede mag-comment. Baka masira pa yung concentration nung photographer kaya pose lang ng pose ang drama ko.

After ng napakahabang session na nakakangawit sa katawan, ay natapos na rin.

“Okay, guys! It’s a wrap! Great job, Mitch! Hindi ako nahirapang ma-capture yung right emotion para dito sa product…Guys, pack-up na.”
“Thanks! Thanks for believing in me…”

Nagpunta na ako sa dressing room para makapagpalit na ng damit.

Nang nasa dressing room na ako, nakita kong nakangiti si Tito Sam sa akin kaya ngumiti na lang ako at hinintay na tuluyang makalapit ito.

“Hey, that was a great shoot, iha! Hindi ako nagkamali sa ginawa ko…You’re great!”
“Hehe…Tito naman, parang iyon lang eh…Thanks po!”
“I know right? Hehe…I know na magiging successful model ka in the first place.”

Nagulat ako sa sinabi ni Tito Sam. Ngayon lang niya kasi nasabi iyon.

“Why is that so, Tito?” nagtatakang tanong ko sa kanya with matching confused look pa.
Matagal na hindi nakapagsalita si Tito Sam pero nakatitig siya sa akin ng matagal. Alam mo iyong titig na parang nababasa niya ang buong pagkatao mo.
“Yeah, iha. I knew it from the very start of your career.”

“Hindi mo lang kasi napapansin na maganda ka dati pa kaya ginawa kita model para mailabas mo iyang kagandahan mo, hindi yung tinatago mo dahil lang sa mga walang kwentang taong nanlalait sa iyo…and besides, magaling ka magpakita ng right emotions sa bawat shoot mo. I dunno why, iha but all I can say is that, you’re really great in hiding your true feelings in front of the camera and to others…”

Nagulat ako sa revelation ni Tito Sam! How did he know?

“…and I know that it’s because of your past. Iha, you have to forget it and start trusting people again. Ako ang nasasaktan when I see that you’re happy sa panlabas lang but then when I look deep in your eyes, there’s so much emotion written in your eyes that no one can even notice it kapag hindi ka nila talagang kilala…”

Ngumiti na lang ako kay Tito Sam kasi speechless ako sa mga sinabi niya.

“I’m just here when you’re ready to open your door to everyone…” after niyang sabihin iyon ay tahimik siyang lumabas ng dressing room.

Ako naman, natulala sa mga sinabi ni Tito. Napaisip din ako…

“Will I ever forget the past?…”

]]> http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/seeking-twilight-chapter-3/feed/ 0 lucusclyne http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/about-the-pictures/ http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/about-the-pictures/#comments Fri, 16 Oct 2009 11:43:02 +0000 lucusclyne http://lucusclyne.wordpress.com/?p=24 ]]> The pictures that I’m using for every chapter of my stories are not my mine. I just post it together with my story to give emphasis on the thought. Again, I don’t own the pictures. Kudos to the owners of it. I just randomly found it.

Umalis na ako ng bahay at diretso sa kotse kasi late na talaga ako sa usapan namin ni Tito Sam. Papunta ako sa Makati kung saan gaganapin yung photo shoot.

My life turned upside down when Tito Sam arrived in the Philippines 2 years ago…Naalala ko pa noon…

Flashback

After ko umiyak ng umiyak sa rooftop at nawala na ang araw ay ilang minute lang ang lumipas ay nagsimula na ring umambon nun. Wala akong pakialam kung maambonan ako at tuloy pa rin ako sa pagtayo. Nang magsawa ako sa pagtingin sa langit ay doon pa lang ako nagsimulang maglakad paalis ng rooftop. Wala ako sa sarili ko habang naglalakad palabas ng building na iyon.

Hindi ko pinansin ang mga taong nakatingin sa akin. Basta tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad. Hindi ko nga sinipot yung driver naming naghihintay sa akin sa may parking lot ng school kasi gusto ko mapag-isa kaya naglakad na lang ako total malapit lang naman ang school ko sa bahay namin. Sila lang naman ang OA kaya may pahatid-sundo pa ako sa driver.

Nakatingin lang ako sa langit habang naglalakad ako kasi parang nakikisama sa akin ang panahon. Biruin mo umulan pa ngayon kung kailang down na down ako…

Makalipas ang ilang oras, hindi ko namalayang nakarating na pala ako sa tapat ng gate namin kaya nang matauhan ay mabilis kong binuksan ang gate at tumakbo na papasok sa loob ng bahay. Wala akong pakialam kung may bisita man sa living room basta ang alam ko lang ay gusto kong mapag-isa. Tuloy-tuloy lang ako pumasok at dumiretso sa kwarto. Ang narinig ko na lang…

“Is that Mitch, Ate?…”

Nagkulong ako sa kwarto at umiyak ng umiyak. Ang sakit kasi eh, hindi ko na kaya. Wala naman akong mapagsabihan ng mga hinanakit ko kasi nga yung tinuturing ko pang best friend ay niloko pa ako.

Nakalipas ang 2 oras…May narinig akong tunog na nanggagaling sa pintuan…

Nagulat na lang ako ng nakita ko na yung taong nagtangkang pumasok sa loob ng kwarto. Si Tito Sam pala, ang kapatid ni Mom na nakatira sa France. Isa siyang director ng isang sikat na magazine sa France na malapit na maglaunch sa Manila. Hindi ko alam na dumating na pala siya. Napatingin na lang ako sa kanya nang tabihan niya ako.

Tinitigan ako ng matagal ni Tito Sam.

“Iha, what’s wrong? Tell me…”
“Look at you…you’ve changed a lot since the last time I saw you. Why are you wearing those dorky eyeglasses? And your hair, what have you done? Nagpapaka-nerd ka ba? I know that your parents have high expectations on you but you don’t have to hide yourself to other people with that style…”
Natawa na lang ako ng mahina. For a second, nakalimutan ko yung dinadamdam ko.
“Nothing, Tito…Kailan ka pa dumating dito sa Manila?” malayong sagot ko sa tanong niya.
Gusto ko maalis yung attention niya sa akin.

Tama naman kasi siya eh…I’m trying to hide in this dorky eyeglasses kasi I’m not confident enough to show my face to others kasi ang abot ko lang naman ay puro pintas kaya why should I show my face to other people? You can say that I have issues…

“No, iha. Don’t try to change the topic…”
Iyan na nga ang sinasabi ko eh…Wala talaga akong kawala…
“Well, Tito. This is me. You can’t blame me for hiding my face in these dorky glasses. I’m ugly and everyone tells that in my face. They’re so rude! I want to make them feel what I’m feeling right now but I just can’t do it. I don’t have the guts to fight back at them…”
“You can, iha. I’ll help you and I’m not taking a no for an answer. You’re going to be my new model in my company…”

That’s where it all started…

End of Flashback

“…So much for my happy ending…oh…oh…oh…”

Napabalik ako sa reality nang marinig ko ang ringtone ng cellphone ko. Hay naku, dapat hindi ko na iyon inaalala eh…

“…So much for my happy ending…oh…oh…oh…”

Waaahhhh…ang kulit naman ng caller ko! Sana hindi si Tito Sam, kundi giyera na toh! Late na kasi ako sa usapan.

Nagmamadaling kinuha ko yung cellphone sa bulsa ko habang hawak pa rin yung manibela at nakatingin sa daan.
Huminga muna ako ng malalim bago ko tiningnan yung screen ng cellphone.

****Andrei calling…

]]> http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/seeking-twilight-chapter-2/feed/ 0 lucusclyne http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/seeking-twilight-chapter-1/ http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/seeking-twilight-chapter-1/#comments Fri, 16 Oct 2009 11:21:34 +0000 lucusclyne http://lucusclyne.wordpress.com/?p=17 ]]> Chapter 1: Life is full of mischief

“Mitch! Gising na! Tanghali na!”
“Manang naman eh…sandali na lang. 5 minutes pa, please…inaantok pa po ako…” tinatamad na sabi ko na nakapikit pa rin at hindi kumikilos sa kama.
“Hay naku, hindi pwede iha…magagalit sa iyo Tito mo niyan eh…may shooting pa kayo hindi ba?”

Pagkarinig ko sa salitang shooting ay bigla na lang ako napadilat at napabangon sa kama ng wala sa oras kaya si Manang Elena ay bigla na lang nagulat sa akin. Hehe Pano ba naman kasi, nakahawak siya sa akin at parang may balak na yuyugyugin pa ako.

“Ay, susmaryosep! Mitch naman! Walang ganyanan! Aatakihin ako sa iyo eh! Alam mo naman na may katandaan na ako…” litany ni Manang habang hawak pa rin ang dibdib nito.
Tumawa na lang ako pagkakita sa itsura niya! Para kasi nakakita ng multo eh! Hahaha… Ang putla-putla niya…Hehe…

“Sige, tumawa ka pa…kurutin kita sa singit eh!”
Lalong lumakas tawa ko sa sinabi ni Manang. Pano ba naman, tingin pa rin niya sa akin ay bata? Waaahhh…

Hay…iyan si Manang Elena, ang pinaka-close ko sa lahat ng mga katulong dito sa bahay. Sa kanya ko kasi nararamdaman ang pagmamahal na hindi ko maramdaman sa tunay kong ina. Siya ang laging nandiyan para sa akin at handa niya ako tulungan sa kahit anong problema. Siya din ang present sa mga meetings ko sa school at saksi siya kung paano ako sinaktan ng isang taong hindi ko makakalimutan dahil siya ang nagturo sa akin na huwag na magtiwala sa ibang tao…

Ako nga pala si Amithi Reese Villaxeric, mas kilala bilang Mitch. I’m 17 years old taking up Multimedia Arts, 2nd year na ako. Hulaan niyo na lang kung bakit naging Mitch ang palayaw ko. Hehe

Ako ang bunso sa tatlong magkakapatid ng mga Villaxeric at sabi nila, ako din ang BLACKSHEEP ng pamilya. Ang ganda ng tingin nila sakin noh? Sanay na naman ako eh. Namanhid na ata ako kaya wala na akong maramdamang kahit anong emosyon kapag tungkol sa pamilya.

Ang pamilya ko ang nagmamay-ari ng Villaxeric Group of Companies na nagkalat sa iba’t ibang lupalop ng mundo kaya ang Dad ko na si Amarillo Villaxeric ay hindi ko masyadong nakakasama sa dami ng business trips niya. Ang Mom ko naman na si Ysabelle Cortez-Villaxeric ay paminsan-minsan lang nagbi-business trips kasi mas gusto nitong gawin yung mga fund raisers at organizations na mayroon ito kaya ayun, hindi ko rin nakikita sa bahay pero huwag ka! Kapag nakita ko siya dito sa bahay, paniguradong kaya lamang siya nandoon ay dahil sa akin. Ako lang naman kasi ang sakit ng ulo nun.

May dalawa akong kapatid na lalaki. Yung panganay ay si Joseph Gabriel Villaxeric, 28 years old at may asawa na. Tumutulong siya sa pamamahala ng isa sa mga branches ng aming kompanya. Masyadong seryoso sa buhay ang kapatid kong iyon kaya siguro hindi ko na din nakasundo.

Ang sumunod naman ay si Allen Jordan Villaxeric, 19 years old and taking up Computer Engineering, graduating na at isang certified playboy. Marami na kasi pinaiyak na babae si Kuya AJ at hindi siya marunong magseryoso sa buhay. Magkaibang-iba sila ni Kuya Iel ng pag-uugali. Ang hindi ko lang talaga maintindihan ay kung paano nakakakuha ng uno si Kuya AJ. Hindi ko naman siya nakikitang seryoso sa pag-aaral. Ang galing hindi ba?

Kaya heto ako, laging kinukumpara sa mga kapatid ko simula pagkabata hanggang ngayon. Kasalanan ko ba na lagi na lang ako pine-personal ng mga nagiging teacher ko? Hay naku, tama na nga ako sa pagmumuni ko at baka lalo lang mainis sa akin si Manang.

“Sensiya na po, Manang…hindi ko po sinasadya…” sabi ko habang pinipigil ang mga tawa na gustong lumabas sa bibig ko.
“Hala, mag-ayos ka na at bumaba sa dining hall. May nakahanda nang pagkain doon. Makakasabay mo sa pagkain ang Kuya Allen mo.” sabi ni Manang Elena sabay bigay sa akin ng tuwalya.
“Opo, eto na po…kikilos na po…” patamad na bumangon siya sa kama at inabot ang tuwalyang hawak ni Manang Elena.

Dumiretso na ako sa banyo para maligo nang umalis na sa kwarto si Manang.

What a nice start of the day naman…Tinatamad pa ako eh…Kung hindi lang talaga magagalit sa akin si Tito Sam kapag hindi ako sumipot, nunca na babangon ako ng maaga noh.

Nagbihis na ako ng panlakad. Simpleng pants at t-shirt lang ang sinuot ko. Hindi naman kasi ako maarte sa katawan kaya kuntento na ako sa get-up na napili ko ngayon.

Sa dining hall.

Nakita ko na kumakain na si Kuya AJ kaya hindi ko na lang binati. Diretso ako sa upuan ko. Kumuha na ako ng pagkain, bigla kasi ako natakam sa nakita kong pagkain. Bacon and egg yung ulam. Yum! Gusto ko kasi yung crispy na bacon kaya ayun, talagang deadma ang drama k okay Kuya AJ.

Nagsisimula na akong kumain nang binato ako ng kung ano ng loko-loko kong kapatid.

“Ouch! Ansakit nun ah!” hinimas ko yung nook o na natamaan.
“Ang arte mo naman, bakulaw! Parang papel lang…” nakataas kilay pang sabi ni Kuya AJ.
“Eh, sa masakit naman talaga! Anong magagawa ko?! At wag mo ng ako matawag-tawag na bakulaw! Kainis ka, unggoy!”
Tumawa naman ng malakas ang unggoy ay este Kuya AJ pala hehe…
“Sasabihin ko lang naman kasi na…Goooooddddd Mmmmooooorrrrnnnniiiinnnngggg, Baaaaaakkkkkkuuuullllllaaaawwww!” biglang sigaw niya sakin.

Ang lakas ng trip naming noh? Kaya lang naman nakakakilos yang magaling kong kapatid ng ganyan ay dahil kami lang naman ang tao dito sa bahay aside sa mga katulong. Wala kasi ang mga magulang namin. Hindi naming alam kung nasaan sila. Ang galing noh? Parang wala silang anak…

Yung ibang katulong na nandoon sa dining hall na nagbabantay sa amin ay hindi napigilang tumawa sa ginawa sakin ng magaling kong kapatid.
“Ahhh…hindi ako bingi unggoy! Para kang megaphone diyan eh!”
Tumawa lang ng malakas si Kuya AJ sa sinabi ko.
Nakakainis kaya yun…ansakit tuloy ng tenga eh, magkatapat lang naman kami sa table…

Ganyan kami ng Kuya AJ ko. Para kaming aso’t pusa kapag nagkasama. Masasabi ko lang na hanggang ganyan lang kami ni Kuya. Hindi naman kasi kami nagkakausap talaga ng as in heart to heart talk. Kaya hindi niya talaga ako kilala. Ang kilala lang niyang Mitch ay yung kaasaran niya at maloko na tao, hindi yung vulnerable side ko…nagsimula na kasi ako magtago ng totoo kong nararamdaman sa mga tao pagkatapos ng high school life ko.

Para sa iba, ang pinaka-masayang part ng buhay nila ay ang high school. Sa akin naman ay ang kabaligtaran. I HATE HIGH SCHOOL. Why is that? Simple, doon ko naranasan ang mga tagpo na hindi mo aakalain na magagawa sa iyo ng mga taong nakapaligid sa iyo. Kaya ngayon, wala talaga akong pinagkakatiwalaan na tao na napapagsabihan ng mga deepest secrets ng isang tao, nadala na kasi ako.

Natapos ang pagkain namin ni Kuya AJ nang naga-asaran pa rin kaya ako na ang tumapos. Baka malate pa kasi ako sa photo shoot at magalit pa si Tito Sam.

“Bye, unggoy! Alis na ako! Bahala ka na diyan!” sabi ko nung nakatayo na ako at sabay lakad na paalis ng dining hall.
“Hoy, hindi pa ako tapos sa iyo, bakulaw! Bumalik ka dito!…Saan naman ang lakad nun?” sigaw ni Kuya AJ sa kanya pero hindi ko na narinig yung huling sinabi niya.

Allen’s P.O.V

“…Saan naman ang lakad nun?” tanong niya sa sarili nang mawala na ang kanyang kapatid.
Matanong nga sa mga katulong kung saan lakad nung babaitang yun. Yeah, you heard it right. Mas close pa ang kapatid kong iyon sa mga katulong. I dunno why. But I guess, it’s really our fault din kung bakit ganun yung kapatid ko. Hindi kasi kami nagtatagpo ng mga landas.

“Hey, patawag nga si Manang Elena…sabihin mo may itatanong lang ako…” tanong ko doon sa katulong na nagliligpit ng pinagkainan namin.
“Yes, Sir…”

See, what I mean? Ang mga katulong dito ay tinatawag kaming Ma’am or Sir pero pagdating kay Mitch ay first name basis sila. Hindi naman alam nila Mom iyon kasi kapag nandito naman sila ay formal din ang trato nila kay Mitch. Takot lang nila, baka sesantihin sila.
Ilang minuto ang lumipas, dumating na si Manang Elena.

“Sir, pinapatawag niyo daw po ako.”
“Ay opo, Manang. Tatanong ko lang kung saan pupunta ang magaling kong kapatid na si Mitch?”
Napatingin naman sa akin si Manang Elena na para bang sinasabi na bakit ko tinatanong at hindi mo ba alam…
Napakamot na lang ako sa batok dahil sa tiningin na iyon.
“Ahmmm…Sir, hindi niyo po baa lam na may phot shoot siya ngayon? Late na nga po iyon eh, kaya panigurado lagot siya sa Tito Sam niyo po…”
Clueless talaga ako sa sinasabi ni Manang.
“Sir, magdadalawang taon na pong model ang kapatid niyo…Manager niya ang Tito Sam niyo po. Hindi niyo po baa lam iyon?”
Nagulat ako sa sinabi ni Manang. Yun?! Si bakulaw, model?! Hindi naman kasi halata eh! Wala naming pinagbago kasi sa pananamit!

Magkasama nga kami sa loob ng isang bahay pero ngayon ko lang nalaman iyon ah…
At handle pa pala siya ni Tito Sam! Waaahhh…Nakabalik na nga pala si Tito Sam dito sa Pinas from France 2 years ago pero hindi niya sinabi na gagawin niyang model si Mitch!

Tumahimik na lang ako at nagmuni-muni…

After 5 minutes…

Tsk…tsk…tsk…

“Talaga naman ang buhay, full of surprises…toinkz!”

]]> http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/seeking-twilight/feed/ 0 lucusclyne http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/newbie/ http://lucusclyne.wordpress.com/2009/10/16/newbie/#comments Fri, 16 Oct 2009 10:45:58 +0000 lucusclyne http://lucusclyne.wordpress.com/?p=6 ]]> Well, I think this is my 2nd time around here. I dunno what happen to my first account in here. Hmm…maybe my account got crashed or something because I can’t open it and I already forgot what is the password of it hehehe… Anyway, I’m gonna try this one more time because someone said to me that I should use this type of blog thing. So, here goes…

This blog is all about the things that just goes through my mind and its purely fiction. I write stories, poems, and other literary piece. It’s my way of venting out my feelings and also for relaxation. I’m 18 years old, a simple gal, student and part-time businesswoman hehehe…, an artist; I like to draw and paint, a happy-go-lucky type of person, anime lover, I like to watch to random shows, and many more.

Whoah! Waiiiiiiiiiittttttt.....

I really really wish to see my first blog here hayy…I love my theme in that account huhuhu…but too bad, I really don’t know what happen to it.